Lekarze

Przeciętny lekarz w swojej karierze podlega ciągłej ocenie ze strony praktycznie każdego członka społeczeństwa. Surowa ocena rozpoczyna się już na studiach, kiedy to jego nauka jest ciągle monitorowana i oceniania przez asystentów i profesorów, później przez pracodawców, starszych lekarzy i personel. Lecz tak naprawdę wizerunek lekarza przede wszystkim kształtuje społeczeństwo, pacjenci, którzy, na co dzień obcują z konkretnym lekarzem. Sukcesy zawodowe, dorobki naukowe są w zasadzie znaczące tylko w kręgach lekarskich. Wizerunek lekarza jest przede wszystkim zależny od tego jak oceniają go pacjenci. Najczęściej społeczeństwo decydując o doborze lekarza sugeruje się nie liczbą dyplomów, liczbą wydanych artykułów naukowych w gazetach specjalistycznych, których w zasadzie nie czyta, lecz tym, jaki ów lekarz jest, jako osoba. To cechy charakteru decydują o tym czy dany lekarz będzie miał opinię dobrego. W zasadzie nie trudno tego nie zrozumieć, każdy z nas kierując się z jakimś problemem oczekuje miłego przyjęcia, zrozumienia i życzliwości. Na opinię o lekarzu konkretnej jednostki ma duży wpływ także opinia osób z naszego otoczenia, rodzina, przyjaciele, znajomi. To społeczeństwo kreuje wizerunek lekarza i często także buduje pojęcia, co do wymagań podyktowanych przez wykonywany zawód.

Społeczeństwo od zawsze wymagało od lekarzy poświęcenia. Poświecenia, które powinno być podyktowane szacunkiem do życia ludzkiego i zachwytem nad pięknem nauki. Podejmując decyzje o pójściu na studia lekarskie młoda osoba sugeruję się utopijną wizją niesienia pomocy bliźnim. Wie, że będzie trudno, że tak, owszem będzie dużo nauki dużo wyrzeczeń, ale tak naprawdę, kiedy przychodzą pierwsze zajęcia, pierwsze kolokwia, ten cały ogrom nauki, każdy przyznaje, że myśląc, iż będzie trudno nigdy nie przypuszczał, że aż tak. Na którymś roku, podczas zajęć na blokach dowiaduje się iż nie tak łatwo nieść pomoc bliźnim, spotyka się często z różnymi ludźmi, późniejsza praca na oddziałach pokazuje, iż będzie maił w przyszłości do czynienia z całym przekrojem przez społeczeństwo. W zasadzie praca lekarza również z biegiem czasu pomimo tak niekiedy szlachetnych czynów nabiera zawodowej rutyny. Wymagania społeczeństwa, co do postawy lekarzy pozostaje często pod wpływem idealistycznej wizji niesienia pomocy. Niejednokrotnie zapomina się o tym iż lekarz także chce prowadzić normalne życie, że niejednokrotnie, kiedy naraża się na kontakt z chorymi pacjentami to nim stoi jego rodzina, dlatego powinniśmy pamiętać iż ma prawo do ograniczeń i dbania o swoje bezpieczeństwo.

W Polsce coraz bardziej zaczynamy dbać o edukację zdrowotną społeczeństwa. Coraz częściej widzimy w telewizji posty reklamowe promujące zdrowy styl życia, zdrową żywność, można tu wymienić reklamy promujące picie mleka przez dzieci w wieku szkolnym, jedzenie ryb. Coraz bardziej staramy się uświadamia kobietom jak ważne są kontrolne badania ginekologiczne w prewencji i leczeniu zakażeń szyjki macicy HPV i nowotworów oraz badania mammograficzne mające na celu wczesnej diagnostyce raka piersi. Pojawiły się nie tylko posty promujące zdrowy tryb życia są i takie, które uświadamiają, na czym polegają choroby cywilizacyjne, do których należą: cukrzyca, nadciśnienie, oraz choroby zakaźne. Ważne jest, aby lekarz udzielający świadczeń lekarskich miał także w swym gabinecie na uwadze jak najlepsze dostosowane do wieku i wykształcenia poinformowanie o stanie zdrowia pacjenta o procedurze leczenia i aby także brał udział w promowaniu w gabinecie zdrowych nawyków. Rola lekarza mającego, na co dzień bezpośredni kontakt z pacjentem jest bardzo ważna w kształtowaniu świadomości zdrowia własnego ciała. Ważne jest także, aby każdy lekaż również swoim przykładam mógł promowa zdrowy tryb życia.

Przeciętny pacjent kształtuje swoją opinię o lekarzu po pierwsze na podstawie tego, jaką osoba jest, czy posiada odpowiednie cechy to jest, czy jest życzliwy, potrafi słuchać, czy jest miły uprzejmy-są to cechy najbardziej pożądane, gdyż pozwalają na przełamanie licznych oporów, ułatwiają relacje pacjent-lekarz. Prawidłowe kontakty ułatwiają uzyskanie pożądanych informacji od pacjenta, na których podstawie lekarz jest w stanie wystawić wstępną diagnozę. Ważne jest także dobre wrażenie, co nie tylko stanowi o ocenie lekarzy, jest czynnikiem decydującym we wszelkich kontaktach społecznych, czy to w biurze, czy w pracy. Kolejnym czynnikiem, który wpływa na wizerunek lekarza jest opinia innych, członków naszej rodziny, przyjaciół, znajomych. Częstym także kryterium oceny lekarzy jest ich wiek, wiadomo, że za wiekiem idzie doświadczenie, dlatego zdecydowanie większość społeczeństwa jest bardziej ufna w stosunku do starszych lekarzy. Takie czynniki jak tytuł naukowy, dorobek naukowy w postaci prac, opublikowanych książek czy artykułów zostają na dalszym planie. Takie kryteria jak sukcesy zawodowe zdecydowanie bardziej liczą się w kręgach naukowych, tutaj uznanie buduje się przede wszystkim na ilości wartościowych publikacji czy prac naukowych.

Polskie społeczeństwo traci lekarzy! Dlaczego tak się dzieje, dlaczego coraz liczniej młodzi lekarze emigrują za granicę? Można to tłumaczyć wieloma czynnikami. W Polsce ogólnie w panują nie najlepsze warunki pracy, to się tyczy nie tylko lekarzy, coraz więcej młodych ludzi wyjeżdża, ponieważ po prostu nie widzi dla siebie perspektywy w kraju. Rząd zdecydowanie za mało pieniędzy przeznacza na służbę zdrowia, płaca lekarzy są nieporównywalnie mniejsze od tych oferowanych w innych krajach Unii Europejskiej. Dodatkowo dochodzą takie czynniki jak zbyt długie godziny pracy, brak pieniędzy na odpowiedni sprzęt. Do tego dochodzi irytacja, i to nie tylko ze strony lekarzy, brak pieniędzy na usługi zdrowotne prowadzące do tego, że pacjenci muszą po kilka, a nawet kilkanaście miesięcy czekać na zabieg czy operację rodzi złość, która bardzo często prowadzi do niechęci czy gniewu kierowanego do lekarza. Taka sytuacja, negatywny stosunek pacjenta do lekarza podyktowany czynnikami, na które nie ma w zasadzie wpływu sprawiają, że praca w takich warunkach staje się uciążliwa. Te wszystkie czynniki prowadzą do tego, że oraz liczniejsze grono lekarzy emigruje poza granice naszego kraju, co z kolei przynosi kolejny problem: brak lekarzy do pełnienia usług zdrowotnych- i tak koło się zazębia- nie dość, że brakuje pieniędzy na usługi to dodatkowo osób trudniących się zawodem lekarza.

W dzisiejszych czasach zdrowie jest rozumiane w dwojaki sposób. Z jednej strony pod pojęciem zdrowie mieści się zdrowie całego społeczeństwa polegające na utrzymaniu takiej, jakości życia człowieka by społeczeństwo było zdolne do reprodukcji. Rola medycyny w tym pojęciu polega na dbaniu o podtrzymywanie nie tyle jednostkowego życia ludzkiego, co istnienia człowieka, jako gatunku, podtrzymywania istnienia nas ludzi. Z drugiej strony WHO podaje, że zdrowie to pojęcie określające dobrostan fizyczny, psychiczny i społeczny jednostki ludzkiej. Na czym więc ma polegać rola lekarza w społeczeństwie, jak ma wyglądać służba medycynie. Z perspektywy definicji WHO lekarz nie jest w stanie sprostać swoim obowiązkom. Dbanie o prawidłowe kontakty społeczne jest nie możliwe dla lekarza. Dobrostan społeczny, na który zapewne składają się takie czynniki, jak relacje z otoczeniem, stan finansowy, pozycja społeczna szacunek, nie mogą być kontrolowane przez kogoś z zewnątrz. Od lekarza wymaga się by był jednocześnie doradcą, spowiednikiem, psychologiem, przyjacielem i do tego jeszcze znakomicie pełnił swoje obowiązki. To zdecydowanie za wiele. Z jednej strony dąży się do wysokiej specjalizacji, z drugiej zaś do wymaga się od lekarzy wszechstronności.

Nikt w zasadzie nie zaprzeczy, iż zawód lekarza jest zajęciem wymagającym znacznego poświęcenia, nikt również nie zaprzeczy, iż studia lekarskie trwające sześć lat są trudne i wymagają dużej wytrwałości, że nauka to również ciężka praca wymagająca od studenta wielu wyrzeczeń. A zatem skąd w społeczeństwie biorą się tak często negatywne uczucia w stosunku do lekarzy? Mówi się, że lekarzom „jest dobrze”, że zarabiają dobre pieniądze, że wizyty lekarskie są za drogie, że lekarze nie patrzą na sytuację społeczną. Z czego wynika ta zawiść, czym może być podyktowana…Czy społeczeństwo nie ceni swojego zdrowia, czy może nie próbuje zrozumieć specyfiki zawodu lekarskiego. W zasadzie wchodząc do gabinetu lekarskiego, czy będąc w szpitalu dajemy się nie rzadko pod opiekę obcym ludziom, pozwalamy decydować o naszym zdrowiu i nieraz życiu. Czy za tak znaczące zadania nie powinno godnie się lekarzy wynagradzać? Pamiętamy pierwsze słowa przysięgi Hipokratesa-po pierwsze nie szkodzić, ale już niewiele z nas wie o tym, iż w dalszej części przysięgi jest mowa o wynagrodzeniu- dostosuj cenę do miaru bólu. Chcemy, aby każdy lekarz był Judymem z powieści Żeromskiego, ale czy ciężka praca podczas studiów, specjalizacji, pracy, ciągłego dokształcania się nie powinna mieć i swojej odpowiednio wysokiej ceny?

Rola lekarza na przestrzeni wielu lat uległa wielu zmianom i zapewne proces zmian nigdy się nie skończy. Wraz z tym jak zmienia się świadomość społeczeństwa zmienia się również pojmowanie roli, jaką ma do odegrania lekarz. Jednak zawsze lekarz kojarzył się, jako osoba, która stoi na straży życia, której zadaniem jest ratowanie życia ludzkiego. Obecnie jest to walka o życie za wszelką cenę, za cenę tak naprawdę zdrowia. Trzeba pamiętać, że dawniej za czasów, kiedy medycyna powstawała, jako osobny „nurt” naukowy, za czasów Hipokratesa ta walka wyglądała inaczej- nie trwała do końca. I tu można się obronić tym, iż lekarz kiedyś nie dysponował tak licznym asortymentem badań, takim specjalistycznym sprzętem i co za tym idzie takimi możliwościami jak dziś. Porównywanie medycyny pod względem możliwości teraz a u jej początków jest nawet nie głupie, co absurdalne. Ale nie o to chodzi, ta wcześniej kończąca się walka o życie pacjenta wynikała z akceptacji śmierci. Rola lekarza poległa nie na niekiedy bezsensownej walce o życie, lecz na poprawianiu, jakości ów życia i przynoszeniu ulgi w cierpieniu. Może, gdy sięgniemy do przykładu naszych przodków i gdy śmierć na powrót stanie się czymś naturalnym to rola lekarza nabierze ponownie pierwotnego znaczenia-stania u staży życia, którego naturalnym końcem jest tak trudno akceptowalna śmierć.

Według WHO zdrowie jest terminem, na które składają się szeroko pojęte składowe takie jak: dobrostan fizyczny, psychiczny i społeczny pacjenta. Zatem jak z perspektywy owej definicji powinna być rozumiana rola lekarza, który od wieków widziany jest jako osoba stojąca na straży zdrowia ludzkiego. Czy sprostanie takiemu zadaniu, jak utrzymywanie równowagi pomiędzy ciałem rozumianym w sensie fizycznym, a psychiką czy w końcu dbanie o prawidłowe, zdrowe kontakty społeczne pacjenta to nie za wiele jak na lekarza, osoby, która w zasadzie jak każdy inny człowiek pracujący zobligowana jest do wykonywania swego zawodu, do którego wcześniej została przyuczona? Jak, powinniśmy zatem rozumieć rolę lekarza w społeczeństwie, co powinno się mieścić w zakresie obowiązków przeciętnego lekarza, którego widujemy w ośrodku zdrowia? Definicja zdrowia wykreowana przez WHO jest wizją idealistyczną, można by rzec nawet utopijną, wizyta u przeciętnego lekarza w gabinecie lekarskim ogranicza się niekiedy do piętnastu minut, ten okres jest całkowicie niewystarczający na to by stworzyć wymaganą więź z pacjentem, taką, która pozwoliłaby na zrozumienie całościowej sytuacji pacjenta. W obliczu WHO-skiej definicji lekarz niestety nie jest w stanie sprostać swoim obowiązkom.

Przeciętny pacjent kształtuje swoją opinię o lekarzu po pierwsze na podstawie tego, jaką osoba jest, czy posiada odpowiednie cechy to jest, czy jest życzliwy, potrafi słuchać, czy jest miły uprzejmy-są to cechy najbardziej pożądane, gdyż pozwalają na przełamanie licznych oporów, ułatwiają relacje pacjent-lekarz. Prawidłowe kontakty ułatwiają uzyskanie pożądanych informacji od pacjenta, na których podstawie lekarz jest w stanie wystawić wstępną diagnozę. Ważne jest także dobre wrażenie, co nie tylko stanowi o ocenie lekarzy, jest czynnikiem decydującym we wszelkich kontaktach społecznych, czy to w biurze, czy w pracy. Kolejnym czynnikiem, który wpływa na wizerunek lekarza jest opinia innych, członków naszej rodziny, przyjaciół, znajomych. Częstym także kryterium oceny lekarzy jest ich wiek, wiadomo, że za wiekiem idzie doświadczenie, dlatego zdecydowanie większość społeczeństwa jest bardziej ufna w stosunku do starszych lekarzy. Takie czynniki jak tytuł naukowy, dorobek naukowy w postaci prac, opublikowanych książek czy artykułów zostają na dalszym planie. Takie kryteria jak sukcesy zawodowe zdecydowanie bardziej liczą się w kręgach naukowych, tutaj uznanie buduje się przede wszystkim na ilości wartościowych publikacji czy prac naukowych.